نویسنده عراقی روزنامه کتابات در این مقاله اظهار می دارد: تاریخ ۱۷/۳/۱۹۹۱ نیروهای سازمان مجاهدین خلق ایران که تا دندان مسلح شده بود با تمام امکانات نظامی و سلاحهای سنگین به طرف کرکوک حرکت کرده و طبق دستور در اردوگاه نظامی خالد مستقر شدند.

انتفاضه شعبانیه در ماه مارس (اسفند) سال ۱۹۹۱ میلادی بوقوع پیوست، ‌این انتفاضه یک شادی و فریادی بود که در گلو خفه شد و شعله ای بود که در همان آغاز راه طولانی و سختی که عراقیان از جنوب و شمال برای آزادی وطنشان از چنگال رژیم توسعه طلب بر آن قدم گذاشتند، ‌خاموش شد.

این رژیم برخی از هم میهنان ما را فریب داد و فرزندان یتیم‌شان در کوچه ها بدنبال قاتلان پدران و مادرانشان به راه افتادند، ‌این انتفاضه شباهت زیادی به انقلاب عشرین دارد چراکه مردم عراق همه و همگی به پا خاستند و از شهر ترکمن «تلعفر» در شمال غربی عراق به سمت بصره، ‌شهر آزادگان جنوب، ‌براه افتادند، ‌ولی نتوانستند در برابر نیروهای دشمن اشغالگر کشور زیاد مقاومت کند.

انتفاضه در دلهای همه مردم موج می زد، ‌همگان منتظر فرصت مناسبی می گشتند تا این رژیم را که در کشور سرکشی می کرد و فساد را در آن رواج می داد، ‌از صحنه روزگار پاک کنند؛ در آغاز جنگ خلیج فارس، ‌جنگنده های مشترک آمریکایی و انگلیسی شهر بغداد را بمباران کردند و بعد از این که رادیو بغداد برنامه های روزانه‌ی خود به مدت هشت ساعت را قطع کرد، ‌این جنگندها رو به شهر کرکوک آوردند و مردم ترکمن با دیدن هواپیماهای جنگی عراق تعجب کردند، ‌این هواپیماها که از نوع میگ ۲۱و سخوی های روسی بودند و به خیابانها آورده شده بودند که از آنجا بتوانند پرواز کنند، ‌و این هواپیماها را کسی قبلا جرات دیدنش را از نزدیک نداشت و حتی می ترسید که آنها را در فرودگاه و باند پرواز ببیند، ‌رژیم این جنگنده ها را در بین خیابانها و محله های منطقه تسعین و نیز منطقه مسکونی عرفه کرکوک جای داده بود که به خیال خوش خود با یک تیر دو هدف را بزند، ‌ولی نشان داد که در این تصمیم اشتباه کرده، ‌زیرا که برخی از این جنگنده ها که در مناطق مسکونی بودند مورد بمباران و هدف قرار گرفتند و بهمراه برخی شهروندان کرکوک نیز براثر آن جان باختند.

وقتی که صدام حسین در تاریخ ۲۶/۲/۱۹۹۱ آتش بس موقت را پذیرفت، ‌نشانه هایی از انتفاضه شعبانیه در افق های دور دست به نظر می رسید، در هفته اول ماه مارس سال ۱۹۹۱ شهر بصره به پاخاست و آغازگر انتفاضه‌ی شعبانیه در عراق شد، ‌و با اعلام آن بیشتر استان‌های جنوب به پا خاستند، ‌و انقلاب عشرین (انقلاب سال بیست) دوباره زنده شد؛ گارد ریاست جمهوری به سرعت در بغداد مستقر شدند تا از سیدالرئیس خود دفاع کنند، ‌این فرصت مناسبی برای همه عراقیان بشمار می رفت تا از این ابر تیره ای که جلوی نور آزادی را گرفته بود و اکثر خانه ها را سیاه پوشانده بود، ‌رهایی یابند. ‌ترکمن ها نیز با تمام بی صبری منتظر همچین لحظه ای بودند ‌زیرا که شهید و زندانی و تبعید شده بودند، ‌مردم ترکمن نیز در این انتفاضه شرکت جستند ‌و شهر ترکمن «طوز خورماتوا» اولین شهر ترکمن ها بود که از بند اسارت خارج شد ‌و قهرمانان و انقلابیون ترکمن سیطره تمام این شهر را بدست گرفتند.

رژیم تمام نیروهای خود را بکار گرفت و از لشکر نوزدهم که از انقلابیان ترکمن بشدت دچار خسارت شده بود کمک گرفت تا دوباره آن را پس بگیرد، ‌دو هلیکوبتر این رژیم در این میان مورد هدف قرار گرفت و سقوط کرد، ‌راه ارتباطی پایتخت عراق، ‌بغداد، ‌کرکوک قطع شد و نیروهای انقلابی ترکمن براین راه ها و گلوگاه های آن سیطره یافتند، ‌دامنه انتفاضه به شهرهای داقوق، ‌امام زین العابدین، ‌تازه خورماتوا که نیز تحت سیطره ترکمن ها در آمد، ‌کشیده شد.

بعد از گذشتن ده روز از آغاز انتفاضه در جنوب و مناطق ترکمن نشین، ‌در شمال نیز این قیام شروع شد، ‌کردها به شهر «التون کوبری» و کرکوک وارد شدند ولی نتوانستند بر تمامی نقاط این شهر خصوصاً در مناطق جنوبی آن یعنی منطقه فرودگاه و اردوگاه خالد سیطره پیدا کنند.

در روز ۱۷/۳/۱۹۹۱ نیروهای سازمان مجاهدین خلق ایران که تا دندان مسلح شده بود با تمام امکانات نظامی و سلاحهای سنگین به طرف کرکوک حرکت کرده و طبق دستور در اردوگاه نظامی خالد مستقر شدند. ‌در همین روز، ‌هلیکوبترها خود را برای بمباران روستاهای ترکمن نشین و شهر کرکوک آماده می کردند تا وحشت را در بین هموطنان ترکمن ما بوجود آورند.

در صبح روز ۲۵/۳/۱۹۹۱ شهروندان «خورماتوا» با صدای هولناک توپخانه ها از خواب پریدند، ‌این توپخانه ها شهر را مورد محاصره قرار داده بودند و بدون هیچ پروایی این شهر را هدف گرفته بودند، ‌دامنه آتش به حدی رسید که طاقت مردم این شهر بسر آمد و افراد زیادی از مردم بی گناه ترکمن به شهادت رسیدند، ‌همین نیروها شهر کرکوک را نیز مورد بمباران قرار دادند و با استفاده از توپخانه و هلیکوبترها توانستند سیطره این شهر را بازپس گیرند. بعد از سیطره‌ی نیروهای عراقی بر شهر کرکوک در ۲۵ مارس و بعد از پایان یافتن ماموریت کشتن ترکمن ها در این شهر، ‌در تاریخ ۲۷/۳/۱۹۹۱ شهرهای ” طوز خورماتوا ” و ” داقوق” نیز به تصرف این نیروها درآمد، ‌و در صبح روز ۲۸ مارس نیروهای گارد ریاست جمهوری به شهر ” التون کوبری ” رو آوردند تا ماموریت کشتن ترکمن های بیگناه را با موفقیت به اتمام برسانند و کامل کنند.

‌شهری که شهروندان ترکمن آن از کودک، افراد کهن سال، زن و فرزند بدون هیچ واهمه ای در خانه ها و خیابانها مورد هدف قرار گرفتند، ‌علاوه بر این بیش از صد ترکمن نیز در خارج شهر دستگیر شدند و بدون محاکمه در همان جا به رگبار بسته شدند، ‌بعد از گذشت چند روز از این حمام خون و کشتار دسته جمعی، ‌خانواده های شهداء از شهری که زادگاه آنان و محل زندگیشان بود، ‌تبعید شدند، ‌برخی از این مقبره های دسته جمعی الان پیدا شده است، ‌از جمله یکی از آنان که در منطقه ” دبس ” پیدا شده است، ‌ولی به خاطر اذیت و آزار این افراد قبل از مرگ، ‌اجساد شان به هیچ وجه قابل شناسایی نبودند. بعد از سیطره بر شهر ” التون کوبری ” ترکمن، ‌نیروهای گارد ریاست جمهوری به شهر اربیل رو آوردند و بدون مقاومت مردم آن وارد آن شدند، ‌ولی اینکه چه کسی باید مواخذه شود، ‌خوب طبیعی است که جواب ترکمنها باشند، ‌زیرا که تعداد زیادی از آنان به اتهام مشارکت در انتفاضه دستگیر شدند و هزاران ترکمن از زن و مرد وپیر وجوان از مناطق ترکمن نشین خصوصا مناطق ” اسکان ” و محله عربها و محله ” تعجیل ” و محله ” خانقاه ” به منطقه ای که در مسیر راه ” مخمور ” قرار دارد با بسته شدن پاهایشان با غل و زنجیر برده شدند و در نوبت چوخه های اعدام قرار گرفتند.

‌این عملیات در جنوب عراق نیز تکرار شد، ‌و رژیم تمام نیروی خود را بکار گرفت تا بر این منطقه از کشور سیطره مجدد پیدا کند و هزاران تن از قهرمانان شجاع این منطقه را به شهادت رساندند . سوالی که در این جا مطرح می شود این است که آیا انتفاضه شعبانیه شکست خورد یا موفق شد ؟ و جواب این است که نه این انتفاضه به علت و اسباب زیر موفق نشد :

۱ ـ عدم وجود هماهنگی بین گروههای عراقی همانطور که امروزه نیز ما شاهد آنیم .

۲ ـ سیطره بدون برنامه انقلابیان بر شهرهای عراق و بدون برنامه ریزی قبلی و بدون درنظر گرفتن ارتش صدام و مزدوران آن .

۳ ـ هلیکوبترها نقش زیادی در سرکوب انتفاضه داشتند، ‌خصوصا در شهر کرکوک که صدها تن از ترکمنها که قصد نجات جان خود را داشتند، ‌کشته شدند .

۴ ـ ناتوانی در سیطره یافتن بر اردوگاه نظامی خالد ـ همان جایی که نیروهای مجاهدین خلق مستقر بودند ـ زیرا که در آن تانکها، ‌توپخانه ها و هزاران سرباز ویژه مستقر بودند.

۵ ـ عدم سیطره برکسانیکه از انتفاضه سوء استفاده کردند و خانه ها و مغازه ها را مورد دستبرد قرار دادند .

۷ ـ عدم وجود روحیه تعاون و ملی گرایی در بین گروهها که این امر باعث تضعیف روحیه همبستگی می شد.

ما می توانیم از انتفاضه شعبانیه درس بگیریم، ‌انتفاضه ای که نقاط ضعف آن تا امروز نیز باقی مانده است و کسانی که می خواهند از ایمان و صداقت و احساسات پاک مردم عراق سوء استفاده کنند، ‌باید بدانند که عراق میهنی برای تمام عراقیان است، ‌نه فقط کرد و عرب و ترکمن و اشوری و بقیه اقلیت های دیگر  و اگر وضعیت به سبک و شیوه قبل ادامه پیدا کند، ‌پس آن عراق، ‌میهنی که همه آرزوی آن را دارند، ‌نخواهد بود، ‌بلکه فقط به میدانی برای درگیریهای قومی و طائفی مبدل خواهد شد . خداوند همه شهیدان این انتفاضه را مورد رحمت خویش قرار دهد، ‌کسانی که پرتو آزادی را پیش روی ما برافروختند و خداوند در بهشت خود آنها را جای دهد.

منبع: وب سایت دیده‌بان

نمیپسندم